Zo eenvoudig!
Door: Alma Smit

Soms zit je hevig te zoeken naar een verhaal en wil het maar niet lukken. Een andere keer ervaar je dat de verhalen zich onder je neus afspelen. Je hoeft alleen maar te kijken.
In het stadhuis vol marmer zat ik op een bankje te wachten totdat mijn nummer - ik had een nieuw paspoort nodig - aan de beurt was. Een mevrouw in een elektrische rolstoel kwam voorbij zoeven. Toen ze bij de balie was aangekomen vroeg de baliemedewerkster haar wat ze wilde. De mevrouw bleek alleen maar klanken uit te kunnen stoten en het paspoort aangeven lukte haar niet. De baliemedewerkster moest haar werkplek verlaten om de balie heenlopen en het paspoort in ontvangst nemen.
Er volgde weer een reeks klanken en de baliemedewerkster begon te begrijpen waar ze moest zoeken. Ze pakte de tassen van de klant. In een van de plastic zakken bleek een paarse tas te zitten. Daar viste ze een document uit. De baliemedewerkster verdween weer achter haar balie. Na een blik op het papier geworpen te hebben probeerde ze het document aan de vrouw terug te geven. Dit keer riep ze de hulp in van een andere klant. "Wilt u dit even aan deze mevrouw geven?"

Ik vond het een beetje vreemd - het gaat per slot van rekening om een heel persoonlijk document - maar de "tussenpersoon" kweet zich voortreffelijk van zijn taak. Heel behoedzaam pakte hij de tas en vroeg waar het document opgeborgen moest worden. De vrouw bracht een klank voort die op paars leek en de man pakte voorzichtig de paarse tas. Is dit de goede tas vroeg hij. Nee het moest toch de handtas zijn. Heel zorgvuldig deed de man de rits open van de handtas en keek ondertussen steeds naar de eigenaresse van het tasje. Met een hoofdbeweging en een welgemikte klank wist ze duidelijk te maken dat het document in een paars mapje moest. De man vouwde het mapje open en hield het daarbij zo voor de eigenaresse dat hij mij het gevoel gaf dat hij heel duidelijk wist dat het haar eigendommen waren.
Hij handelde het zaakje niet even snel af maar gaf het precies de tijd die nodig was en daarmee de vrouw de ruimte om op haar manier te communiceren. Een gevoel van warmte steeg naar mijn gezicht omhoog. Ik zag hoe de baliemedewerkster een leuke meid van in de twintig voorovergebogen over de balie heel rustig naar de man en de vrouw keek.
Toen ik naast me keek zag ik de man pas goed die al die tijd al naast me had gezeten. Hij glimlachte ook hem was het tafereeltje niet ontgaan en hij had er plezier aan beleefd.
In een flits besefte ik dat mensen deze dingen belangrijk vinden. Ze raken ons.Het geduld van de baliemedewerkster het respect en inlevingsvermogen van de tussenpersoon en de instemmende glimlach van de toeschouwer. Zo eenvoudig!