Vakantieprikkels
Door: Alma Smit

Het was een enorm gevecht dit jaar de vakantiebestemming. Werd het voorde derde keer Italie en dan de diepte in (het uiterste zuiden) of gingen we naar Ierland en het risico op veel regen op de koop nemen. We kwamen er maar niet uit. Italie in juli kon wel erg 'caldo' zijn en Ierland erg koud en nat. Wekenlang zijn we aan het worstelen geweest. De middag voor vertrek 'besloten' we dat het toch weer Italie werd.We zijn drie weken op reis geweest hebben 6 a 7 duizend kilometer gereden en hebben minstens 1 week nodig gehad om een beetje bij te komen van alle indrukken.
Dat ging ongeveer zo: "Goh ik heb nog helemaal niet liggen rijden in mijn bed waarop het antwoord luidde: nee ik ook niet." En prompt diezelfde nacht worden we wakker de een rijdt door een onbekend duister deel van Italie en de ander moet iedere keer tanken bij donkere tankstations. We zijn nog steeds niet helemaal thuis. We zijn ver weg geweest dit keer.

We kwamen zomaar in ons eigen verhaal terecht! Alsof het al die tijd op ons had liggen wachten. We zijn allebei bezig met beeldende kunst maar worden daar ook allebei soms te gemakkelijk van afgeleid. Er moet immers ook brood op tafel komen. In Napels kwamen we voor onze overnachtingen geheel bij toeval terecht in het huis (meer een museum) van een beeldhouwer. Luigi Mazella bleek een bekend kunstenaar in Italie te zijn. Op eens in het hol van de leeuw midden tussen de tekeningen schetsen en beelden en tussen zijn familie. Mazella zelf bleek een eenvoudige wat verlegen kleine man van een jaar of 70. Maar de eenvoud bezieling en de kracht van het werk van deze man blijven ons bij.

Een week later kwamen we aan bij een vriendin in Cisternino in Zuid-Italie. Vrijwel gelijk werden we uitgenodigd om mee te gaan eten met een kunstenaar die zij net ontmoet had. De volgende dag ontmoetten we een heel kleine Toulouse Lautrec-achtige man met een stok. "Wat willen jullie eerst mijn werk zien of eerst eten?". Het werk natuurlijk. We klimmen de trap naar zijn atelier op en de kleine man blijkt een gigant te zijn. Werkelijk wereldberoemd. 90% van de moderne kimono's in Japan blijkt door hem ontworpen te zijn. En die schilderijen wat een power!
Later onder het eten zitten we urenlang met hem te bakkeleien over artistieke kwesties. Hij geniet zichtbaar en wij ook.

In Otranto zitten we tijdens het eten 'savonds naast twee mannen. Ze praten niet veel eten met smaak. Ik merk dat er naar ons gekeken wordt. Eten we raar soms? Vallen we door ons taaltje op. Ze dachten dat we uit Noorwegen kwamen. Als het Nederland blijkt te zijn dan komt het gesprek op de.kunst. De oudste van de twee (een Italiaan uit Milaan) heeft een tijdje in Nederland kunstwetenschappen gestudeerd en blijkt een goede vriend van de Nederlandse kunstenaar Jan Dibbets (o.a. van de vernieuwde glas in lood ramen in Spoleto en Reims) te zijn.
Drie keer is scheepsrecht. Als we thuis een beetje bijgekomen zijn besluiten we maar snel wat meer werk van ons beeldende werk te maken. De eerste beelden staan ons al aan te kijken!