Functioneel bloot
Door: Alma Smit

Er is een groot verschil tussen een goed verhaal een goed verteld verhaal en iemand met een goed verhaal. De man of vrouw met een vlotte babbel doen in dit lenteverhaal niet mee.
Als je van iemand zegt: "die heeft een goed verhaal" dan bedoelen de mensen naar hem of haar moet je eens luisteren die heeft wat te vertellen. Hij of zij is geloofwaardig. Dat komt o.a. omdat het verhaal en degene die het vertelt bij elkaar horen. Ze vallen min of meer samen.

Het is best mogelijk een half uur geboeid naar iemand te luisteren met een niet al te best verhaal. U weet wel je leest het naderhand op papier nog eens na en denkt nou dat valt toch een beetje tegen. Een beetje mager of wat een open deuren zijn er opengetrapt terwijl u tijdens de voordracht schitterende vergezichten voorgetoverd kreeg. De performance maakte in zo'n geval meer indruk de inhoud blijft niet hangen beklijft niet. Een zeepbel die uit elkaar spat.

Je hebt natuurlijk ook mensen die een goed verhaal om zeep weten te helpen zodra ze hun mond open doen. Het lijkt wel of ze niet achter hun verhaal staan ze zitten er niet in ze geloven er zelf eigenlijk niet in. Het verhaal hoort niet bij hen of ze kunnen het niet over het voetlicht brengen. Ze hebben goud in handen maar het edelmetaal wil maar niet blinken hoe hard ze ook poetsen en zwoegen.

Wat een verhaal nodig heeft is een verteller die zich bloot durft te geven. De verteller hoeft echt niet uit de kleren of anderszins zich zelf emotioneel te kijk te zetten. Dat is alleen maar g?nant. Niet in de laatste plaats voor het publiek dat niet meer weet waar het moet kijken of het liefst zijn vingers in de oren zou willen stoppen.

Nee het gaat om functioneel bloot. Het is net als met verstoppertje spelen vroeger. Het is lente. In onze vrolijke straat met tuinen vol paarse viooltjes gele afrikaantjes en rode klimrozen speelden we met vijf kinderen verstoppertje. Ik had een fantastische schuilplaats gevonden in de tuin van de achterburen. Nu maar hopen dat de hond niet zou gaan blaffen. Ze zouden me nooit vinden. Wat een triomf. Ik hoorde de kinderen praten en vlak langs me heen lopen.
Ik hield mijn adem in. Zo goed had ik me nog nooit verstopt! Ik had gewonnen. Na een kwartier hoorde ik niets meer. De kinderen waren al lang aan een ander spelletje begonnen. Mij hadden ze vergeten!