De narrative coach als detective.
Door: Jan Swagerman

De drama's en tragedies die zich afspelen op de werkvloer hebben zo hun eigen wetmatigheden. De manier van zeggen het tijdstip waarop wat aan wie onthult wordt de volgorde van de mededelingen de spanningsopbouw dat alles bepaalt 'de soap' waar we ons dagelijks in bevinden.
Op deze manier wordt een belevingswereld gecreeerd. Een werkelijkheid die zelfs niet eens op feiten behoeft te berusten. We zijn van die soap zowel schrijvers en toeschouwers als medespelers en regisseurs. Toch kunnen we niet uit de werkelijkheid van het verhaal stappen.

Een narrative coach kan echter wel helpen de wetten ervan bloot te leggen bijvoorbeeld door gebruik te maken van literatuurwetenschappen. Vooral 'de narratologie' is een onderdeel waar je als narrative coach veel aan hebt. Daardoor letten we er scherper op door 'welke bril' we kijken en waarnaar we onze blik richten. Deze brillen veranderen echter soms zonder dat we er erg in hebben. Bovendien is er behalve de bril ook nog sprake van perspectief en focus. In bepaalde films boeken of toneelstukken 'weten' we daardoor al vaak zonder de feiten te kennen allang wat er aan de hand is of wie 'het gedaan heeft'.

Een goede detectiveschrijver maakt daar gebruik van. Zo ook de narrative coach . Ook hij probeert te achterhalen waarom iets op een bepaalde manier wordt gepresenteerd en wat daarmee verhuld wordt. Dat kan bijvoorbeeld (onbewuste) angst of onzekerheid zijn. De narrative coach probeert dat door te luisteren op het spoor te komen en de verteller ermee te confronteren zodat deze er effectiever mee om kan gaan. Een klein detail kan soms al voldoende zijn om de schat die de coachee bij zich draagt te vinden. Voor de narrative detective is dat dan de mooiste beloning!