De avonturist
Door: Jan Swagerman

Een coach is een avonturist tenminste ik ben er zo een. Stel je voor: als een soort beste stuurman aan de wal stap je goed gekleed met het verplichte koffertje een voor jou onbekend bedrijf binnen. Al was het maar om te wennen aan het vinden van de juiste kamer de regelgeving van badges gastenlijsten parkeersituaties enzovoorts. Nog spannender zijn de eerste minuten van het contact: zou het klikken of niet?   Zou het lukken iets uit te stralen van vertrouwen openheid en vooral een luisterend oor? En dan schiet je partner ineens van wal: "Het zou toch gaan over levensloop..? Zal ik maar beginnen?"

Een half uur lang luister ik naar het verhaal van een mens; geen techneut of bureaucraat maar iemand van vlees en bloed die over zijn jeugd vertelt en aangeeft hoe hij op school al moeilijk contacten kon maken en die zich toch waar wilde maken en dus de techniek in ging en "het" maakte. Dat hij het maakte is duidelijk hier op dit kantoor.
Maar nu? Hoger op komen betekent ook leiding moeten geven team verantwoordelijkheid de baas moeten spelen dubbele bodems in communicatie leren doorzien machtsspelletjes hanteren; daar ben je als techneut niet voor opgeleid. Plotseling krijg je een ander vak: managen mensen kunnen aansturen ipv computers. Ineens is daar dan een praatpaal waar je je verhaal kwijt kunt een luisterend oor.  De coach is niet zo maar een vertrouwenspersoon maar een die zowel op de hoogte is van verteltechnieken en die daarnaast ook nog communicatieve- bedrijfssociologische en therapeutische kennis bezit.

Maar soms gebeurt het: ineens verandert de geslaagde man of vrouw in de kleine jongen of het kleine meisje dat ook aandacht nodig heeft en misschien eigenlijk wel iets heel anders denkt en hoopt dan de censuur van het bewuste rationele gedrag toelaat. Die emoties en gevoelens mogen dan weer een plek krijgen. De coach gaat daar zelf niet aan knutselen.                                                                            Hij weet wel in een paar sessies te ordenen: wat hoort bij een gebrek aan praktische vaardigheden; wat bij de persoonlijkheidsstructuur; wat bij het functioneren van het team en wat bij de huiselijke omstandigheden. Maar aldoende blijkt dat wanneer rationeel en emotioneel gedrag weer samen mogen gaan men veel authentieker overkomt en al veel beter met mensen kan omgaan. Gewoon omdat men geleerd heeft beter met zichzelf om te gaan.
En juist dat is de voorwaarde voor beter zakelijk functioneren. Of eigenlijk het is de voorwaarde om mens te zijn. En helpen mens worden in zakelijke context dat is een avontuur reken maar!