Spelen en stoppen
Door: Alma Smit

Het contact met twee enthousiaste vrouwen van Communicatie was ontspannen en energiek. Het was een gesprek over Storytelling en de mogelijke bijdrage van Orbit hierin voor een vergaand project binnen de Politie ergens in Nederland.
We spraken over verhalen over identiteit en over imago. Over hoe je mensen kunt overtuigen dat een Corporate Story bij kan dragen aan meer verbinding onderling. Maar ook over hoe vaak het gebeurd dat er een mooi verhaal ligt dat per mail of boekje rondgaat en vervolgens in de kast verdwijnt.

Met name het proces van de implementatie hield hen bezig. Er waren zorgvuldig uitgewerkte plannen om "drie lagen" in de organisatie in te wijden in DE Corporate Story.
Om de betrokkenen er hun verhaal van te laten maken en de uitdaging om dit verhaal levendig te kunnen doorvertellen. Op zo'n manier dat het verhaal als een lopend vuurtje net als met herkenbare steekwoorden en zinnen gaat gloeien door de hele organisatie. Dat begint vaak met de herkenning van iets in het verhaal. Iets dat jou raakt je herinnert aan iets of je uitnodigt tot anders denken.

Na het gesprek reed ik naar huis over de A15. Mooi weer was het nu het had de hele ochtend geregend de weg was nog nat. Maar heel langzaam kwam de zon weer.
Druk was het op de A15 ik lette goed op. Ineens zag ik vanuit mijn ooghoeken twee beesten rennen in het weiland rechts van me. Ik focuste me en zag dat een prachtig zwart paardje een zwartwit gevlekte lompe koe achterna zat! Ze renden hard. Dit had ik nog nooit gezien. Ze hielden ook plotseling weer op. Alsof het genoeg was.
Hardop lachend zat ik in mijn auto. Mijn dag kon niet meer stuk. Zomaar midden in mijn reis werd ik geprikkeld tot anders kijken en voelen. Spelen en gewoon stoppen als je het zat bent! Je niet afvragen of het kan of dat het raar is. Dit zouden we allemaal vaker moeten kunnen.