Levenskruid
Door: Alma Smit

Soms ontmoet je iemand die zo inspirerend is dat hij of zij je hele dag goed maakt.. De dag van een gouden randje voorziet. In dit geval was het een oude vrouw met de helblauwe ogen die de dag van een gouden randje voorzag. Zoals ze alleen al de trap afdaalde. Broos maar zeer aanwezig statig en helemaal in haar eigen ritme ons al aankijkend toen ze bijna beneden haar terrier toesprak: "Stttt stttt."

Ik herkende onmiddellijk die scherpe doordringende blik. Vriendelijk tegelijkertijd. Mijn hart ging van opwinding wat sneller kloppen en ik keek voor de tweede keer de kamer rond. Stoelen 4 stuks om een ronde salontafel. Kleine stoelen bijna kabouterformaat. Aangezien ik zelf klein ben voelde ik me daar direct bij op mijn gemak. Maar Hans is groot en ik zag het al voor me hoe hij in een van die stoeltjes zou gaan zitten.

We kwamen daar om een portret te maken. Nadat we ons paarse monstertje geparkeerd hadden aan de rand van het bos liepen we naar het huis. Op de oprit hing een bordje. Oud maar nog goed leesbaar stond erop: "Natuurgeneeskunde massages Iriscopie". Een beetje lacherig belden we aan. In wat voor zweefmolen zouden we terechtkomen?
Een van de dames was genomineerd voor de spekchecque. Een cheque die de gemeente Arnhem uitreikt aan mensen die iets bijzonders voor hun wijk of buurt doen. De dame die opendeed was allesbehalve zweverig. Aards dat was ze. Samen met haar vriendin hebben zij op gemeentegrond een kruidentuin gecreeerd.

Binnen was het behaaglijk met zelfgebakken biologische en toch erg lekkere koeken en uiteraard kruidenthee. We gaan weer naar buiten voor een foto. Tegen de bosrand staan tientallen soorten kruiden op een strook grond van ca. 5 bij 20 meter. Bordjes erbij waarop staat waar het bij helpt. Lekkere kruiden voor in het eten. Oregano met z'n donkere Italiaanse smaak en Marjolein wat lichter en kruidiger. Een groot bord midden ertussen met :"Iedereen mag plukken". Ik voelde me als een kind dat in de tuin van de heks haar gang mocht gaan.

"Wat is nu uw geheim" vroeg ik "dat u zo oud en nog zo vitaal bent?" Ik had haar eerst op een jaar of 70 geschat maar ze antwoordde dat ze 28 was. 82 dus! Het is eigenlijk heel simpel vertelde ze: "Geen rotzooi . Alles eten wat er is eigenlijk kun je bijna alles eten wat er groeit. Beetje matig met vlees. Als de foto gemaakt wordt kijkt ze fier in de camera. Ze draagt een paarse jurk met een roze sjaaltje sierlijk om haar nek geknoopt alsof het feest is.: "Die heb ik ook zelf gemaakt zegt ze trots." Als we elkaar aankijken draait ze haar hoofd ietwat verlegen weg. Haar blauwe ogen laten zien dat ze ook verlegen is. Wat een charme heeft deze oude wijze vrouw die meer ziet dan veel mensen bij elkaar.

Die dag konden we er weer tegen en besloten we weer eens voor goed lekker en biologisch eten te gaan. Wie weet belooft dat veel goede dagen.