Genieten in je eentje
Door: Alma Smit

Als jong meisje was ik al gek op de zon. Ieder jaar als de zon weer genoeg warmte had liet ik haar meer toe. Door de huid straalde ze zich naar binnen tot in mijn hart en buik. Het was alsof ze riep: "Word wakker" de lente begint weer.
Helemaal achter in de tuin was ze er al om 8.00 's ochtends. De eerste stralen kon ik net opvangen in mijn tuinstoeltje. Niemand deed dat bij ons in de buurt. Zo vroeg op de zondagochtend buiten in de zon zitten. Voor mij was het een genot. Ik zat daar uren en uren te lezen in mijn eentje.
Totdat iedereen wakker werd en het leven in huis weer begon. Dan pakte ik mijn boek warm van buiten liep ik naar binnen en voegde ik me bij ons gezin aan tafel.

Vandaag twee dagen voordat de lente begint dacht ik daar weer aan terug. Aan dat moment van die eerste zonnestralen. Dat voelen van de zon op de huid. Ieder moment was ik me ervan bewust. Dat wakker worden. Die herkenning van dat gevoel.
Misschien als ik me iets vaker en meer bewust zou zijn van die eerste zonnestralen van die momenten van geluk zou ik dan niet makkelijker leven? Zou ik niet alles in een heel ander perspectief kunnen zien? Ik merk toch dat als ik de zon voel ik geen ruimte meer heb om te denken nou ja piekeren noem ik dat. Misschien zou ik wel zonder zorgen zijn. En wat dan daar kan ik me wel eens druk over maken. Maar ook dat gaat vanzelf weer over als de zon onder gaat. En dan is er nog tijd genoeg tijd om na te denken!

Later op de dag pakte ik mijn boek weer. Uren en uren totdat de zon steeds verder naar de muur en over het dak naar de voorkant van ons huis verdween. De hoeveelheid opgedane energie was genoeg om de rest van de dag te genieten!