Durf te spelen!
Door: Alma Smit

Een half jaar geleden las ik een stuk in de Volkskrant met de titel: "De kritische mens zit ons in de weg." De kritische stem is te snel te vroeg te gretig. De kritische stem kan en durft niet te spelen. Voor een psycholoog voer om in te duiken.
Nou weet ik zelf maar al te goed wat dit voor gerommel kan geven. Zelfs bij de meest eenvoudige klussen.
Een jonge dirigent ervoer het met zijn orkest. Hij zei: "Als het denken even ophoudt dan gaat het orkest echt goed spelen. Dan gebeurt er wat!"

Niet alleen de kritische stem in onszelf. Het zijn de juffrouwen of meesters die dit bij ons maar al te makkelijk oproepen. Ook al zijn we zelf al op middelbare leeftijd. Het 'corrigerende oog' blijft ons aanzetten tot extra ons best doen. Het gevolg is vaak dat we uit ons eigen gevoel raken. Ineens doet het lichaam de bewegingen niet meer vanzelf.Toen ik het afgelopen weekend hier met mijn vriendin Sylvia over had zei ze: "Dat herken ik als ik dansles geef kijk ik altijd in de spiegels mee naar mijn cursisten. Ze doen het dan vanuit zichzelf vaak goed. Als ik me dan omdraai en op hen afloop zie ik ze ter plekke veranderen. Alsof ze ineens gaan nadenken over welke arm of heup moet bewegen. De net soepel uitgevoerde camel wordt ineens een houterige beweging."

Als ik er zo over nadenk is er toch een verschil. De kritische mens kan me ook helpen. Maar dat is het meer de regisseur en minder de controleur. De controleur houdt de regels en de boekhouding bij. Vanaf de eerste fout grijpt hij in. De regisseur laat me eerst even spelen. Schort het oordeel op. Van de regisseur mag ik ook fouten maken. Om daarvan te leren en daardoor te ervaren wat ik de volgende keer anders kan doen.