Betoverend mooi
Door: Alma Smit

Vorige week was ik op weg naar Groningen. Edith zal met mij het eerste deel van de Zelf Konfrontatie Methode doornemen. Dit is een methode waarmee heel snel iemands totale verhaal de kwaliteiten en dat wat hem of haar er van af houdt (de blokkades) in kaart kunnen worden gebracht. Handig voor een coach dus. Maar dit terzijde. Van Arnhem naar Groningen is een 200 km rijden en er wacht me een flinke klus is me gezegd. Daarom heb ik muziek meegenomen die mijn harde schijf wat tot rust kan brengen. Zeker als ik alleen rij vind ik het heerlijk om naar Jazz of klassiek te luisteren.

Dit keer zat de CD met mijn favoriete violist David Oistrah in de speler. Ik had de CD al een aantal keren gehoord maar nu het was anders alsof ik ineens stilstond. Prokofiev. Zacht en hard tegelijk heel langzaam drongen de klanken tot me door. Ze brachten me bijna in een soort trance. Kun je absoluut niet gebruiken als je rijdt. Ik koos ervoor dan maar wat langzamer te gaan rijden en gewoon te genieten. Ik heb het stuk nog eens opgezet. Dat is mijn analytische geest. Klopt het eigenlijk wel wat ik net heb ervaren. Het klopte weer hetzelfde gevoel iets wat buiten me zelf omgaat. Het bestaat echt!

Jammer toch dat als je het zo druk hebt je vaak geen ruimte voor schoonheid en intense beleving van muziek hebt. Je komt dan weer in aanraking met je gevoel. En laat het nou zo zijn dat als we meer in balans zijn waarbij dus ook gevoel en verstand elkaar verdragen we betere beslissingen kunnen nemen. Maar dat is toch echt maar bijzaak. Schoonheid hoeft niet direct rendement te hebben. Liever niet zou ik zeggen.
Anders krijg je wat Max Westerman in het laatste Volkskrant Magazine liet optekenen: "Het blijkt dat als je drie weken je bek houdt je opeens met veel minder slaap toekunt. Drie uur is dan genoeg." Een van de goeroe's op "stilte" gebied beweerde dit. Dus eerst de eigen onrust verdrijven en wellicht bevattelijker voor schoonheid en gevoel worden en dan gelijk keihard door in de prestatiestand!